جاودانگی

دل به عبور از این ثانیه ها می سپارم تا شاید ان راه نمایان شود.ای استاد بس کن,کم پرو بال به بحث هایت بده.بی دل در پی جاودانگیست...نه,نه کمی صبر کنید,باز قضاوت کردید؟جاودانگی در نوشته هایم را می گویم نه در زمان.ای اب حیات اساطیر زمین که همواره سرابی بیش نبوده ای,من به حیات در نوشته هایم خواهم رسید یا شاید اصلا رسیده ام.من نوشته هایم را زندگی خواهم کرد برای هزارمین بار,اما نخواهم گذاشت غبار روی طاقچه کلماتم زبان درازی کند.ای نویسنده بنویس از درد هایم از درمان های ناتمام از دست فشرده روزگار برچشم هایم نه, بر گلویم.استاد هنوز هم کم نیاورده,انگار قصد جان نوشته هایم را دارد.من به دنبال جاودانگی ام...اشتباه نکن...راهی از دور مرا می خواند.

بی دل