صندلی ها

بازهم در کافه ای اشنا نشسته ام.صدای اهنگ...چه زیباست اندوه تو...چای لبریز در فنجان که بوی تلخی سرد بودنش مشامم را به اغوش کشیده...پاکت سیگار دایم چشمک می زند و این سینه را حکم معدومی می زند.وبازهم صدای اهنگ...وای که این واژه ها...ملکه ذهنم شده.دخترو پسری رو به روی هم مشق عشق می کنند و صندلی ها التماس نماندن.اخر این صندلی ها خاطره ها در وجودشان جاریست. مرا خوب می شناسند.زندگی ام با وجودشان عجیب گره خورده.اهای مردم پشت شیشه همانجا بمانید در کافه ذهن من فقط صندلی های خالی معنا دارد.تنهایی ذهن عجیب نعمتی است ادم را وادار به تکرار می کند.وبازهم صدای اهنگ...چه زیباست اندوه تو...صندلی ها هم از برشده اند دیگر.بی دل که پا به این جا می گذارد خود را جمع وجور می کنند مبادا تنها نیامده باشم.اما چه می دانند بی دل تنهایی را به تمام جمع های دونفره ترجیح می دهد.

بی دل