به نام اولین معلم هستی

بعد از مدت ها دوری از نوشتن و قلم(کیبرد) به دست گرفتن دوباره ایزد یاری کرد و شروع به نوشتن کردم.شاید هیچوقت نوشته ها دیده نشن وشاید خیلی ها سرسری ازشون عبور کنن اما یه جا خوندم همیشه ضعیف ترین جوهر ها از قوی ترین حافظه ها ماندگار تر اند.

حدودا9سال پیش بود که برای اولین بار شروع کردم به نوشتن و روز"مرگی" های تکراری رو با هزار آب و تاب می نوشتم که دست بر قضا درگیر مهاجرت شدیم و دفتر دوست داشتنی من در این گیرو دار گم شد.خیلی غصه خوردم و بااینکه چندبار همه جارو گشتم اما انگار قسمت بود که دیگه اون دفتر رو نداشته باشم.اما چیزی که تواین قضیه برام جالب بود این بود که هیچ کدوم از نوشته هام رو به طور کامل به یاد نمیاوردم.این موضوع باعث شد که بعداز مدتی دوباره شروع کنم و مزخرفات مغز مشوشم رو روکاغذ بیارم. ان شاالله اگر خدا یاری کنه این نوشته هارو میخوام هراز گاهی تو این ماتم کده بنویسم و برای خودم مرورشون کنم.

بی دل