یوسف

بوی خوش رهایی را با تمام وجود درک می کنم.وقتی به روزهای سخت گذشته می نگرم صدای دلنشینی در ذهنم سودای ازادی سر می دهد.بی دل اکنون جهانش را با تک شعاع نوری باریک هم سو می داند.نمی دانم این نور از کجا به سیاهی روزهایم نفوذ کرده,اصلا هم اهمیتی ندارد بدانم منبع الهام بخش این نور کجاست.تنها روشنی نمایان شده در راه را با وجود تیره ام دنبال می کنم و این بار یقین دارم که دست هایم را به ملکوتت دوخته ای.ای ارامش شیرین لحظه های غبار الود من مرا با تمام سیاهیم دریاب.من به بوی پیراهن یوسفم مبتلا گشته ام و تو چشم های نابینای مرا بعد از امتحانی سخت به اسارت گلی از گلستان بهشتی ات وادار کرده ای.ای محبوب دل های زخم خورده,بی دل تورا صدا می زند.

منزل حافظ کنون بارگه کبریاست

دل بر دلدار رفت جان بر جانانه شد

بی دل