انسان بمان

این روزها ان چنان غرق در امدو شد های بی دلیل زندگی شده ایم که فراموش کرده ایم انسان بودن نیاز به سگ دو زدن ندارد.ادم بودن یک انگ بزرگ است که باید ازخود دور کنیم.انسان شدن لیاقت می خواهد,صبوری مردو لطافت زن می خواهد.مگر می شودهردو را در یک روح یافت؟اری,چرا نشود.درست زمانی که کنترل چشم هایت را داشته باشی,حواست به ذهنت باشد,افسار زبانت را مهارکنی,ان گاه تو یک انسان شده ای.به قول فلانی ادم یک بودن است و انسان یک شدن.بجنگ برای انسان ماندن.نکند لالایی های مادرت را در شب های سرد زمستان ازیاد ببری,نکند چروک های پیشانی پدرت را باتوهم های ساده ادم ها عوض کنی.تو یک انسان به دنیا امده ای,ادم نشوی,انسان بمان.دراین دنیا دوموجود بیشتر زندگی نمی کنند,انسان و حیوان.انسان که نباشی...

بی دل