می نویسم برای جاودانه شدن برای اتمام رسالت کافکا و هدایت نه برای ذهن متوهم تو...می
نویسم تا شاید بفهمند این تازه به دوران رسیده های بی خرد،گرچه درک نخواهند کرد.مغزشان
پرشده از عاشقانه های بی اساس خر تو خر ، از دو به هم زنی های بی درو پیکر.آهای متوهم
دیدگاه های بی دل ، لیاقت لیاقت می خواهد که از بد سرنوشتت تو نداری.بهتر این است بیخیال
خیال پردازی هایت شوی و زانوی غم در آغوش بکشی.بی دل می شکند تمام هم چون تورا.
بی دل
برچسب:
نویسنده: پرنیا اسماعیلی